อย่าเผลอทำ...ความรักหล่นหายไป

ข้อมูลจาก Forward Mail
ภาพประกอบทางอินเทอร์เน็ต

กว่าจะมีรักได้สักครั้ง
บางคนต้องใช้เวลาเกือบครึ่งค่อนชีวิต 
บางคนแทบจะหมดหวังจนถึงบั้นปลายของชีวิต
และกว่าจะได้ความรักมา 
แต่ละคนต้องใช้เวลา ความอดทน 
ความพยายาม ลงทุน ลงแรง ทุ่มใจ และกาย 



ด้วยเหตุผลที่ คนเราคือ มนุษย์ปุถุชนธรรมดา 
ที่ตกอยู่ในห้วงกิเลสตัณหา 
อยากได้ อยากมี เพราะทุกคน มีความคิด 
ความรู้สึก พฤติกรรม ดี เลว 
ล้วนแต่สร้างความพึงพอใจ ไม่พึงพอใจ แตกต่างกันไป

ฉะนั้น จงอย่าวาดหวัง ให้คนรักเป็นดั่งที่ต้องการ 
และจงยอมรับว่า นี่คือโลกแห่งความเป็นจริง 
ที่มีเกิด เสื่อมคลาย และดับสูญ

แม้แต่สรีระของเราเอง เสื่อมโทรมไปดามกาลเวลา 
ความรักจึงต้องถดถอย 
เสื่อมคลายลงไปบ้าง แต่คำว่ารัก 
ยังติดตรึง อยู่ในส่วนลึกของหัวใจเสมอ 
อย่าคาดหวังว่า ความรักที่ เขามอบให้เรา 
จะพอกพูนทวีตามกาลเวลา

และอย่านำความสวย หล่อ ความรู้ ความสามารถ 
และความรู้สึกของตัวเอง
เป็นการเปรียบเทียบ เพื่อให้ได้รับความรัก
จากอีกฝ่ายหลายเท่าทวีคูณ 
เพราะความรักที่คุณรัก แบบไม่แบ่งรักให้ใคร 
สิ่งใดเลย นอกจากเขาคนเดียว

แต่เขา รักแม่ รักพ่อ รักญาติ รักเพื่อน และสิ่งอื่น ๆ อีก
เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ที่มีจิตใจสะอาด
มีจิตสำนึกในการให้ความรักตอบแทนผู้อื่น
และเป็นธรรมชาติของคน
ย่อมมีความรักสิ่งอื่น อย่างอื่นด้วย

รักบุพการีเทิดไว้เหนือดวงใจ 
รักญาติพี่น้องเพราะมีสายเลือดและความผูกพัน 
รักเพื่อน เพราะความใกล้ชิด เคยทุกข์ สุข ร่วมกันมา
รักคนรักอย่างบุรุษพึงรักอิสตรี
และอิสตรีรักบุรุษ ซึ่งแตกต่างไปจากทุกรัก
รักเพื่อร่วมชีวิต รักเพื่อมีเพศสัมพันธ์
รักเพราะต้องการสร้างความมั่นคงเป็นปึกแผ่น 
รักที่ต้องการมีผู้สืบสกุล 
รักหวังใช้ชีวิตบั้นปลายและดูแลทุกข์สุขกันและกัน

ถ้าเขาแยกแยะ รักเหล่านี้ออกจากกันไม่ได้ 
คุณจะรู้สึกสูญเสียเขาไปทุกวัน  
เพราะจะมีรักอื่น ตามติดมาไม่ขาดสาย

ตราบเท่าที่คุณยังแบ่งรักไม่ถูก 
ชีวิตจะตกอยู่ในภาวะกลัดกลุ้ม ขัดเคืองเคืองขุ่น 
เมื่อเขา พูดถึงสิ่งอื่น คนอื่นด้วยความรัก 
บนความรักเช่นนี้ คุณจะเป็นทุกข์ 
ทรมานและวิตกกังวลตลอดเวลา

มิใช่คุณคนเดียว เขาก็ตกอยู่ในฐานะเดียวกัน ใหม่ ๆ
อาจจะปลื้มกับรักมากมายมหาศาล 
แต่พอนาน ๆ เข้าจะกลายเป็นความอึดอัด
รำคาญ เบื่อหน่าย จะนำไปสู่ความโกรธ

เมื่อไหร่คุณมีความโกรธ ความเกลียดจะยืนอยู่ใกล้ ๆ 
และเมื่อเกลียด ก็จะรับความรู้สึกหวงแหนไม่ได้
ความแค้นจะตามมา 



คุณจะมีความสุขกับรักเช่นนี้ได้อย่างไร? 
รักที่เคยยิ่งใหญ่ จะมลายหายไป ในที่สุด
กลายเป็นอดีตที่อยู่กับความทรงจำอย่างเจ็บปวด 
ปัจจุบันมีคนมากมายที่มีความคิดแบบนี้ 
เพราะต่างหิวโหยความรัก 
บ้างก็เป็นโรคขาดรักมาตั้งแต่เกิด
บ้างขาดรักเมื่ออยู่ในวัยเรียน
บ้างไร้รักเมื่ออยู่ในที่ทำงาน บ้างไม่เคยมีคนรัก

ครั้นมาพบคนที่ตัวรัก จึงทุ่มเทความรัก 
ความหวังทั้งหมด โดยไม่เหลือเผื่อใคร... 
นอกจากเขา เพียงผู้เดียว

ดังนั้นเมื่อมีรัก และได้รัก จงแยกแยะความรัก 
โดยมีสติและเหตุผล ก่อนคุณจะได้รักจากเขา
เขามีรักให้คนอื่นก่อนแล้ว 
และความรักนั้นเป็นรักตอบแทนที่บริสุทธิ์ 
บอกและเตือนตัวคุณเสมอ ก่อนจะมีรักและได้รัก 
คุณต้องใช้เวลา ฟันฝ่า แหวกวงล้อมความดี
ความชั่วมามากเท่าไหร่

กว่าจะถึงวันนี้ ...
ก่อนจะรักกันลำบากแสนเข็ญ 
แต่ตอนเผลอ ทำรักหล่นหาย
ช่างง่ายดายในพริบตา ...

คำว่า"อกหัก"...ใครที่รักใครไม่เป็นก็คงไม่รู้จักคำนี้...
และคำว่า"อกหัก"...ถ้าใครมีความรักที่สมหวัง  ก็จะไม่รู้จัก คำ ๆ นี้เช่นกัน...

ในเมื่อคนสองคนที่มีใจที่ตรงกัน  ได้มารักกัน  ได้เดินทางในเส้นทางเดียวกัน...

ต่อมาระยะหนึ่ง...ความรักที่มีนั้น   ไม่เหมือนเดิม  ใจไม่ตรงกัน  อาจเพราะว่า  ใครคนใดคนหนึ่ง  มีใจไม่เหมือนเดิม หรืออาจจะเป็นว่า 
ทั้งสองคนร่วมใจกันใจไม่ตรงกัน...เป็นการใจตรงกันครั้งสุดท้าย..  คนสองคนหมดรักกัน และจากกันไป  เพื่อ "ไปเดินในเส้นทางใหม่"ที่ตนต้องการ..

กรณีคนอกหัก
เป็นประเภท...เราใจเหมือนเดิม  แต่เขา  เปลี่ยนไป...
     เหมือนโลกทั้งโลก...ทะลายไป...
รู้สึกว่า  ตัวเองไม่มีค่า  คิดแต่ว่า  " ฉันผิดอะไร? "
เขาทำไมจากไป  ทำไม  ทำไม  และทำไม 
ณ เวลานั้น  คนอกหัก  จะกลายเป็นคนช่างคิดช่างตั้งคำถาม  คิดอะไรรกหัวไปหมด..แต่ออกจะคิดแคบไปหน่อย 
คิดแต่เรื่องเขาคนนั้น...ด้วยคำถามว่า...ทำไม
ตัวอย่างของคำถามจากคนอกหัก...ที่ต้องการคำตอบจากเขา  (แต่เขาไม่อยู่ให้ตอบคำถาม)
     1.  ทำไมถึงเลิกกับเรา?
     2.  เธอมีใครใหม่หรือ?
     3.  เธอจะคิดถึงฉันไหม?
     4.  ทำไมเหงาอะไรอย่างนี้นะ...เธอล่ะ?
     5.  เธอทำอะไรอยู่นะ...?
                     ฯลฯ

คิดโทษแต่ตัวเอง....
ร้องไห้...ร้องไห้....และร้องไห้....เหมือนคนบ้า.....อยู่ดี ๆ ก็ร้องไห้.....
ทำตัวห่อเ***่ยว  เสมือนหมดแรงเพราะทำงานตรากตรำ......
สมองฝ่อไปชั่วขณะ.......
บางที  สำหรับบางคน.....
ไม่รู้ว่าใช้สมองส่วนไหนคิด...เขาคิดทำร้ายตัวเอง   บางคนถึงกับชีวิตก็มี  
เพื่ออะไร?.......
พวกนี้ไม่รู้จักใช้สมองอันน้อยนิดที่ปลายนิ้วมือคิดเลย...(จริง ๆ)

เสียใจกับความรักที่มันไม่มีทางกลับมาเหมือนเดิมน่ะได้....แต่อย่าเสียใจนานนัก...

เราเสียใจ...ร้องไห้....ทำร้ายตัวเอง   จะมากน้อยเท่าไร  
"เขาคนนั้นไม่มารับรู้อะไรด้วยหรอก"

ขณะที่คุณร้องไห้...เสียใจ   คิดถึงแต่เขา  นึกถึงแต่เขา...
คุณทำร้ายตัวเอง....เขาคนนั้น  กำลังนึกถึงคนอื่น  มีความสุขอยู่กับรักใหม่ของเขา 
โดยที่เขาไม่ได้นึกถึง  ไม่ได้คิดถึงคุณแม้แต่น้อยนิดเลย...
    ในเมื่อรู้อย่างนี้แล้ว...คิดอะไรได้รึยัง?
****คิดซะ...เขาคนที่ทำเราร้องไห้ได้น่ะ   ไม่ได้มีค่าอะไรเลย  กับชีวิตที่มีค่าของเรา  
อยู่มาได้อายุเท่านี้   ก่อนหน้านี้ไม่มีเขาเราก็ไม่ตาย   ประสาอะไรกับตอนนี้  
ณ วินาทีนี้  เราจะไม่มีเขาแล้ว   จะเป็นอะไรไป... 
ชีวิตมีค่า   เวลาที่มีอยู่ใช้ให้คุ้ม  กับคนที่เขาหวังดี  รักเรา  เถอะนะ...
รักตัวเองให้มากขึ้น...มองโลกให้กว้างกว่านี้  แล้วคุณจะเห็นอะไรดี ๆ มากมาย

คนรอบ ๆ ข้างคุณ  เพื่อน ๆ  คุณ  ก็ช่วยให้คุณหัวเราะได้แค่ช่วงหนึ่งเท่านั้น....
มีแต่ตัวคุณเองเท่านั้นแหล่ะ...ที่จะช่วยให้ตัวคุณเองยิ้มและหัวเราะได้...

หาอะไรทำเพื่อที่จะได้ไม่คิดฟุ้งซ่านกับเรื่องเลวร้ายอย่างนั้นซะ....
ถึงแม้มันจะเหมือนการหลอกตัวเอง  หลอกคนอื่นว่าคุณทำใจได้    แต่ว่า  มันก็ดีซะกว่า   คุณไม่รักตัวเอง....

คนไม่สำคัญ ...

สิ่งที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด ... มักเป็นสิ่งที่ไม่สำคัญที่สุด
คือสิ่งที่เราเห็นอยู่ทุกวัน
เราก็คิดอยู่ว่า ... เราก็ต้องเห็นอยู่แบบนั้นต่อไป
ไม่เคยคิดว่าสิ่งนี้มันสำคัญ ไม่เคยเห็นแม้แต่ค่า

เหมือนกับการที่เรา เห็นหน้าใครอยู่ทุกวัน
คน ๆ นั้นวิ่งตามเราอยู่ทุกวัน ใส่ใจเราอยู่ทุกวัน
เราก็มักจะเห็นแค่ว่า...
ใครคนหนึ่งกำลังทำอะไร ที่ดู งี่เง่า น่ารำคาญ

จนวันหนึ่ง ... ถ้าเราสูญเสียคน ๆ นั้นไป
เราก็อาจจะรู้สึกเสียใจบ้าง
เราอาจจะต้องการเรียกร้อง ให้มาเหมือนเดิม
หรือบางที เราก็อาจจะรู้สึกว่าดีใจ
ที่ได้มีชีวิต ที่ปราศจากความรำคาญ

แต่ ... จะมีใครที่เคยรู้สึกถึง
ความรู้สึกของคนที่เป็นผู้ให้ ๆ เราทุกสิ่งทุกอย่าง
บางทีสิ่งที่เขาทำอยู่ อาจไม่ได้ตั้งใจจะให้คุณรำคาญ
แต่เขาทำไปเพราะ ... เขารักคุณจริง ๆ
เหมือนความรักของพ่อแม่...
เหมือนความรัก ของญาติผู้ใหญ่ของคุณ
เหมือนความรักของใครอีกหลายคน ที่ให้คุณด้วยความจริงใจ

คุณเคยคิดว่า ... สิ่งเหล่านี้สำคัญบ้างไหม
คุณเคยคิดว่า ... คุณดูแลพวกเขาดีพอหรือยัง
คุณให้ความสำคัญกับคน-ถูกคนหรือเปล่า
คุณให้ความสำคัญกับคนที่ให้วัตถุคุณ
มากกว่าคนที่ให้ความรู้สึกที่ดี กับคุณหรือเปล่า
สิ่งที่สำคัญมักมองไม่เห็นด้วยตา แต่ต้องมองด้วยหัวใจ
แต่เรามักไม่มีเวลาพอ ที่จะใช้หัวใจมอง

เรามองอะไรแค่ฉาบฉวย ... แล้วก็ตัดสิน
เรามองดูความรวยความจนของคน ที่สิ่งของที่เขาใช้
เรามองความดีของคน ตรงที่เขาแสดงให้เราเห็น
เรามองอะไรหลายอย่าง ด้วยตา
แล้วเราก็ตัดสินคน เพียงแค่เวลาไม่เกิน 5 นาที
เราต้องสูญเสียมิตรที่ดีไป เพียงเพราะเราอ้างว่า ... ไม่มีเวลา
เราไม่มีเวลา ก็ต่อเมื่อเราไม่สนใจ
เราไม่ให้ความสำคัญต่อสิ่งนั้น ต่อคน ๆ นั้น

แต่ถ้าลองมองย้อนดู
ทำไมเราถึงมีเวลาทำอะไรมากมาย ในแต่ละวัน
เพราะเราให้ความสนใจ ให้ความสำคัญ
ทำไมคุณไม่ลองให้ความสำคัญ กับสิ่งที่คุณลืมไป
กับคนที่หวังดีกับคุณ แต่คุณไม่เคยมอง

อย่าปล่อยให้มิตรภาพดี ๆ ต้องมีรอยร้าว
เพราะเมื่อวันหนึ่งที่คน ๆ นั้นต้องจากเราไป
เราจะได้จากกัน ด้วยความรู้สึกที่ดี
เราจะได้ไม่รู้สึกผิดเพราะว่า ... เรายังทำดีกับเขาไม่เพียงพอ